Ertürk Evi

Güre, Balıkesir’de dört kişilik bir aile için tasarlanan kır evi, parçalı yapılaşma dokusu içinde içe dönük bir yaşam ortamı kurar. Tasarım, sokak ve komşu parsellerle ölçülü bir ilişki sürdürürken gündelik yaşamı arka taraftaki daha sakin açıklığa yönlendirir. Doğal kalker taşı, koyu ceviz tonlarında ahşap ve sıcak kırık beyaz mineral sıva, yapıyı birbirinden ayrışan ancak birbiriyle ilişkili kütlelerin oluşturduğu bir kompozisyon olarak tanımlar.

Yapının merkezinde konumlanan giriş ve dolaşım çekirdeği, hem kütleyi hem de işlevleri ikiye ayırır. Zemin katta girişin solunda yer alan salon ve mutfak, sokağa bakan cepheden uzaklaşarak daha esenlikli arka bahçeye yönelir. Bu yönelim, ortak yaşam alanlarının bahçe çevresinde şekillenmesini sağlar; cam açıklıklar boyunca uzanan ahşap deck ise gündelik kullanım için bir açık hava yaşam alanı oluşturur. Aynı bahçeye bakan, kütle içine çekilmiş korunaklı balkon, cephe düzleminin dışına taşmadan bu ilişkiyi üst katta sürdürür.

Yaşam alanlarının arka cepheye yönelmesiyle geleneksel cumba, ana kütleden ayrışarak dışarı uzanan ve bahçe girişine bakış sağlayan düşey bir ahşap blok olarak yeniden yorumlanır. Bu konumlanma, evin içe dönük kurgusunu korurken giriş yaklaşımıyla görsel bir bağ kurar. Batı cephesindeki ahşap panjurlar, öğleden sonra güneşini denetlerken doğramaların ve çıkma yapan kütlenin malzeme dilini devam ettirir.

Sokağa bakan cephede, komşu parsellerle kurulan yakınlık ve diyalog gözetilerek mineral sıvayla daha yalın bir ifade benimsenir. Bej kalker kaplama, doğrama etrafında dönerek yüzeylerin sürekliliğini ve malzemenin etkisini pekiştirir. Geri çekilen giriş kütlesi ise çıkma yapan cumbanın negatif karşılığı olarak ahşap ve dolu bir blok halinde yükselir. İleri çıkan ve geri çekilen bu elemanlar cephede bir derinlik ritmi kurarken, taş ve ahşap kütleler bütünlüklü bir mimari kompozisyon içinde bir araya gelir. Düz çatı, kütle kurgusunun yalınlığını sürdürür.